Intens gelukkig en dankbaar

Wat als het waar zou zijn?

De afgelopen tijd voelde ik op intens level hoe gelukkig ik ben en dankbaar voor het leven zoals het loopt en wat ik over het leven leerde. Want wat ik leerde in de afgelopen 15 jaar is BIZAR.

Na mijn depressie, inderdaad alweer zo’n 15 jaar geleden, besloot ik vooral te gaan onderzoeken wie ik eigenlijk ben en hoe het leven werkt. Hoe is het toch bedoeld te leven? Want leven naar verwachtingen of reacties van anderen, of in een van 9 tot 5 ritme, van slag rakend door het nieuws, altijd maar hetzelfde moeten doen tot je einde nadert: ik kon me niet voorstellen dat dat de bedoeling was.

Iets in mij besloot al in mijn studietijd mijn leven zo te willen invullen zoals ik het gaaf vond, voor mij in de betekenis van: ik ga schrijven (hou ik van), en doe alleen die schrijfklussen die IK gaaf vind om te doen en dus wil ik freelance tekstschrijver worden. (Verder vooruit kon ik nog niet kijken.)

Dit gaaf wel aan dat ik op een bepaalde manier begreep dat het dus anders kon dan ik overal om me heen zag. Ik relateerde dit idee puur aan werk. Niet aan álle facetten van het leven …

Door die depressie begreep ik hoe verschrikkelijk het is om niet gelukkig te zijn. En wilde ik alles weten hoe geluk dan wel werkt, wat daarvoor nodig is.

Niet wetende dat dit een ‘studie’ werd die ik nog steeds doe – en ja ook in de praktijk -. Op allerlei manieren kreeg en krijg ik input voor mijn onderzoek: op steeds diepere levels leerde ik mezelf kennen én op steeds diepere levels begreep ik meer over hoe het leven zou kunnen werken. Hoe het is bedoeld … 15 jaar studie en contemplatie, and still doing this.

Ik heb 100’en boeken gelezen, teachings geluisterd, trainingen gevolgd van mensen die zich ook hierin verdiepten en die zich hierin specialiseerden. Ik ben gaan toepassen en gaan onderzoeken wat er gebeurde als ik wat ik leerde ook daadwerkelijk deed.

Ik voel, hoe spannend ook, dat het tijd is om te gaan delen, te delen wat ik leerde en de visie die ik inmiddels heb ontwikkeld.
Want ik heb te veel gezien, begrepen en geleerd van verschillende mensen vanuit allerlei plekken over de wereld, die niet eens van elkaars bestaan weten, noch van het feit dat in andere woorden door anderen dezelfde essentie wordt gedeeld. En die essentie is: dat jij de regie in handen hebt. Maar dat je dat gewoon niet weet.

En daar begint de eerste weerstand al. Tuurlijk heb ik de regie niet, kan oprecht zijn wat je denkt. En ik snap dat.
Maar wat als je gewoon zou volgen wat ik deel, vanuit het idee ‘Stel nu dat het waar zou zijn. Wat dan?’

Precies wat ik zelf op een bepaald moment besloot.
“Oké, zoveel verschillende mensen, die dit allemaal zeggen. En ook nog mensen die allerlei wetenschappelijke studies hiernaar doen … (vergis je niet, die zijn er hoor!) Stel nu dat het waar zou zijn, en ik dit ga geloven en dus meeneem in mijn leven wat ik heb geleerd … Dan besluit ik hier vanaf nu voor open te staan en te gaan ‘werken’ met wat zij zeggen.”
Vanaf dat moment kon ik écht gaan zien.
En ontdekte ik wat het leven deed, omdat ik ervoor openstond. En omdat ik stap voor stap de regie in handen nam …

STEL NU DAT JIJ DAT OOK ZOU GAAN DOEN … wat dan?

Ik werk met vrouwen die het tijd vinden de regie in handen te nemen. Die geen concessies (meer) willen doen aan hun dromen, aan hun ambities. Die meer uit het leven willen halen dan ze nu doen en het leven willen creëren dat zij voor ogen hebben.
Oeh la laa … it is possible, you know.

Volg me op instagram
Laten we linken op LinkedIn
Luister de podcast
Schrijf je in op het gratis FemmeELAN Journal
Start jouw eigen geluksonderzoek hier: 100 dagen Schrijfgeluk
Werk met mij op de manier die past bij jou.

Mijn plan is hier veel meer over te gaan delen, dan weet je het vast.
En sowieso hoor ik graag van je. Altijd.

Lieve groet,
Marianne