Herinneringen aan de toekomst

Het leven heeft iets magisch

Het leven heeft iets magisch in zich. Niet in de zin van toverstafjes en toeval waar je blind op moet vertrouwen. Maar in de zin dat sommige dingen in je leven zich lijken aan te dienen lang voordat je begrijpt waarom. Alsof er iets met je meeloopt. Iets dat vooruitkijkt. Iets dat af en toe heel even een tipje van de sluier oplicht.

Het huis

Ik weet nog dat ik als kind – ik denk dat ik een jaar of 14 was – door de straat fietste waar ik nu woon. Ik had niets met dit deel van het dorp. Ik kwam er zelden en kan me ook niet herinneren waarom ik daar fietste. Maar precies ter hoogte van het huis waar ik nu woon, overviel me een opvallend fijn gevoel. Niet met het idee: hier wil ik later wonen. Maar gewoon opvallend fijn, waardoor ik het me herinneren kon. Echt geen idee waarom.
Toen ik iets later ontdekte dat een meisje dat net als ik biologie in haar vakkenpakket had gekozen in die straat woonde, voelde ik een lichte tinteling van jaloezie. Ook zo’n gevoel dat me even overviel. Totaal onverklaarbaar. Juist daarom is het me waarschijnlijk bijgebleven.
Toch verdwenen die herinneringen in al die jaren naar de achtergrond. Zoals dat gaat in het leven. Tot ik 36(!) jaar later het huis ging bezichtigen waar ik nu woon.
Ineens was dat gevoel er weer. Ik herkende het. Het was dat moment op de fiets dat ik dat daar al voelde. En met mijn eerste voet over de drempel wist ik het: dit wordt mijn huis.

Soms voel je iets, nog vóór je het voelt

Ik voelde me direct thuis. In elke centimeter van dat huis. Ik wist dat ik er alles voor zou doen om deze plek een thuis te maken voor mij en mijn dochter. Dat is inmiddels alweer 14 jaar geleden.
In die jaren is dit huis een warme deken geweest. Een plek waar ik me beschermd voelde en zelfs gedragen. Alsof deze plek daadwerkelijk voor mij bedoeld was.
Dat voel ik zo nog steeds. Ik voelde dus toen, in dat kleine moment op de fiets, iets van nu. Het was geen helder innerlijk weten zoals je mensen weleens hoort beschrijven. Maar terugkijkend is het alsof een herinnering aan de toekomst zich toen ik 14 was al heel even liet zien.
Opgeslagen in mijn systeem. Om terug te komen zodra het moment daar was.

En toen was daar die man op de fiets

Er is nog zo’n moment. Een tijd vóór ik dit huis kocht, kwam ik in het café van mijn vriend. Ik was daar voor het boek waar ik aan werkte, over kunstschilder Teun Gijssen. De stichting – mijn opdrachtgever – was sponsorgelden aan het verzamelen en ik ging mee als auteur.
Het was een moment van een paar minuten. Mijn vriend moest me er later aan herinneren, want ik wist het niet eens meer. Ik had op dat moment genoeg aan mijn hoofd. Mijn debuut als auteur vond ik spannend genoeg en ik zat eerlijk gezegd ook niet in de beste periode van mijn leven. Deze herinnering was er niet meer.
Een paar jaar later rijd ik met de auto naar de stad. Ik trek op bij een stoplicht dat op groen springt en zie aan de andere kant van de weg een man op de fiets.
En ineens is daar een soort signaal: Dat is hem.
Ik wimpelde het direct weg. Want hoezo zou ik zoiets denken over een totaal onbekende man die ik nog nooit eerder had gezien?
Dat sloeg werkelijk nergens op. Dacht ik.

Het duwtje dat niemand gaf

Ik denk dat het ongeveer vijf jaar later was dat ik opnieuw in zijn café kwam. Ik had net mijn huis gekocht en een vriendin vond dat dit gevierd moest worden. Dus gingen we naar ‘Fredje’, zoals zij dat altijd zei.
Ik was niet bepaald een stapper, maar liet me overhalen. Fred stond achter de bar. Wat me direct opviel was de rust die hij uitstraalde. Nu moet je weten: ik werkte tijdens mijn studie en ook daarna in de horeca. Als het druk werd, ging ik juist enorm op die energie aan. Dus ik vond het fascinerend dat iemand in diezelfde setting zó kalm kon blijven.
Na twee biertjes deed ik iets wat totaal niet bij me paste. Ik vroeg of hij vrijgezel was. Hij leek – net als ik – te schrikken van de vraag, antwoordde ja en liep naar de andere kant van de bar. Ik dacht: oké. Marianne. Tijd om naar huis te gaan. Ik vroeg de rekening, liep naar buiten en stond wat te hannesen met mijn fiets tussen alle andere fietsen. Ik voelde me ook echt wel heel idioot. Hoezo stel je zo’n vraag … Mijn gedachten gingen met me aan de haal tot ik achter me hoorde:
‘Moet ik je even helpen?’
Ik draaide me om.
Hij.
Hij hielp me met mijn fiets en vroeg vervolgens: ‘Waarom vroeg je dat aan me?’ En precies op dat moment gebeurde er iets geks. Mijn hoofd sloeg dicht. Want hoe reageer je op die vraag, dat snap je toch wel? Ik werd geconfronteerd met de directheid die ik had gehad.
Tegelijk voelde ik een duwtje in mijn rug.
Letterlijk.
Er stond niemand achter me, en toch voelde ik het. En ik wist meteen dat ik eerlijk moest zijn.
‘Ik denk dat ik je wel leuk vind.’ Waarop hij antwoordde dat hij hetzelfde gevoel had.

Sommige dingen lijken op je te wachten

Een week later dronken we koffie. Niet bepaald mijn beste versie van mezelf, eerlijk gezegd. En ik vermoedde ook niet die van hem. Maar toen hij aangaf dat hij het gezellig vond en graag een keer met me wilde eten, dacht ik terug aan dat duwtje. Iedereen verdient een tweede kans, dacht ik. Het zullen de zenuwen wel zijn.
Ik zei ja en nu zijn we inmiddels alweer zo’n 14 jaar samen.
Vrij kort in onze relatie herinnerde hij me eraan dat ik jaren eerder al eens in zijn café was geweest voor dat boek. En tijdens dat gesprek herinnerde ik me het moment bij het stoplicht. Ineens wist ik: hij was de man op die fiets.
Dat weten van toen kwam direct terug.
Alsof het al die tijd ergens opgeslagen had gezeten.

Wat als het leven meer met je meewerkt dan je denkt?

Deze twee momenten zijn voor mij geen bewijs in wetenschappelijke zin. Maar wel bewijs op mijn manier. Bewijs dat het leven soms met ons meebeweegt op manieren die we niet kunnen plannen, bedenken of afdwingen. Maar het bewijs dat sommige dingen gewoon bedoeld zijn te zijn.
Soms krijg je een gevoel dat nergens op lijkt te slaan. Een moment dat je rationeel direct wegwuift. Een ontmoeting. Een plek. Een gedachte.
En jaren later vallen ineens puzzelstukjes op hun plek.
Misschien herken jij dat ook. Zo’n moment waarvan je pas achteraf dacht: Wacht eens even … Dit voelde ik toen al.

Ik geloof steeds meer dat niet alles toevallig is. Dat sommige verlangens er niet voor niets zijn. Dat bepaalde ontmoetingen een grotere bedoeling lijken te hebben. En dat we misschien veel vaker signalen ontvangen dan we ons realiseren.
De vraag is alleen: Durven we ze serieus te nemen?

Ik droomde van een huis dat ik me echt thuis zou voelen en waar ik voor mij en mijn dochter echt mijn thuis kon maken, journalde erover, fantaseerde erover. Terwijl ik riep én geloofde: geen relaties meer voor mij, leefde in mij toch het idee: als dan wel, dan graag een die heerlijk kan koken, iets van het ondernemerschap begrijpt en het leuk vindt om samen naar de stad of erop uit te gaan. En als je me een beetje volgt dan heb je wel door dat dit allemaal in hem zit. 

Het leven heeft iets magisch. Herinneringen aan de toekomst zijn er onderdeel van … 

Ik ben heel benieuwd of jij zulke momenten herkent én of ze waarheid geworden zijn. Deel ze gerust met me in een reactie op dit artikel, ik kijk er echt naar uit.

Liefs, Marianne

Meer om gewoon lekker over na te denken of je te laten inspireren?

Volg me op instagram
Laten we linken op LinkedIn
Luister de podcast
Schrijf je in op de gratis FemmeELAN Nieuwsbrief 
Werk met mij op de manier die past bij jou.

En abonneer je gratis op mijn SUBSTACK.