Dat iets vanbinnen

Wat als je dat zou volgen?

Als je voelt dat het ergens in jou of in je leven niet (meer) stroomt, dan klopt dat helemaal. Het gekke (of eigenlijk het mooie) is dat er iets in jezelf is dat je dit op laat merken. Het is alsof er iets in jezelf spreekt: het wordt gewoon tegen je gezegd.

En nog bijzonderder: het leven geeft je dan ook signalen. Om je bewust te maken van het feit dat je iets te doen hebt met jezelf. Zeker als opzijzet wat je vanbinnen hoort.

Alle stoplichten op rood

Ik weet nog dat ik een paar maanden na mijn scheiding, van een klant terugreed naar mijn appartement en dat me opviel dat echt elk stoplicht dat ik tegenkwam op rood sprong. Bij elk  stoplicht moest ik op de rem. Het duurde zo’n vijf stoplichten voor ik het begreep. Terwijl iets in mij het al veel langer aangaf: het gaat niet meer! Stop-met-doorgaan-op-deze-manier.

Het was of ik op een ander level terechtkwam. Want niet veel later kwam ik mijn appartement binnen en zag ineens heel bewust hoe donker alles was. De meubels die ik had gekocht, het behang dat ik had gekozen: het was allemaal donkerbruin, donkergrijs en zwart. Ik wist dat ik depressief was. Maar ik had totaal niet gezien hoe erg het was. En hoewel het op een bepaalde manier ook een veilig en warm gevoel gegeven had, wist ik dat ik te volgen had wat vanbinnen al langer werd gezegd: het was tijd het anders te gaan doen.

Wat je nodig hebt, wordt aangegeven

Ik begreep dat ik de regie moest pakken. De regie over het leven dat ik wilde leven. Ik wilde het ook niet meer op deze manier. Ik wilde dat het weer ging stromen. En ik wist wat te doen had daarvoor.
En nee, dat ging zeker niet 1-2-3 even lekker makkelijk hoor …

Vanaf dat moment werd ik wel alerter. Alerter op signalen die ik kreeg vanuit het leven. Alerter op hoe ik me werkelijk voelde, wat er vanbinnen aangegeven werd. En ik begon mezelf te geven wat ik voelde dat ik nodig had. Stap voor stap, kan ik terugkijkend zeggen.
Want ik moest leren hoe ik dat dan deed.
Dat iets in mij, dat tegen me zei dat ik zo niet door kon gaan, dat gaf me steeds de hints.
Door op een bepaalde manier mijn aandacht te helpen vestigen op boeken die me zouden helpen, op bepaalde zinnen in liedjes die me iets zeiden. Door me ideeën te geven, inspiratie … En hoe meer ik ging luisteren en volgde wat het aangaf, hoe meer verbinding er ontstond en hoe makkelijker het volgen van dat iets werd.

Wil dat zeggen dat ik dat steeds deed? Oh nee hoor, want vaak kon dat wat iets aangaf onveilig voelen. Mijn ratio kon echt in dikke paniek raken. Want moest ik dan echt die (zoals mijn iets het aangaf ‘foute’) man laten gaan en op mijzelf gaan vertrouwen? Het ‘opvolgen’ van boektitels en begrijpen van zinnen in liedjes, dat is allemaal zo spannend niet. Maar iets in mij bleef het aangeven: dit is niet goed voor jou, stop ermee … En dit is wat je wel nodig hebt, hier is je hint …
Dat deed het altijd al en dat is het blijven doen. Heeft heeft altijd aangegeven wat ik nodig had. En ja, ook dus als dat uit de comfortzone was …

Het volgen van dat iets vanbinnen

We zijn inmiddels jaren verder en ik kan wel zeggen dat ik nog steeds volg wat me wordt aangegeven vanbinnen – die connectie daarmee is inmiddels goud. Bij elke opstopping van de stroming ga ik na wat ik werkelijk nodig heb en wat ik mezelf te geven heb om dat weer te veranderen. Dat iets in mij en ik zijn één.

En ik heb de verantwoordelijkheid voor mijn leven, en de stroming daarin. En als ik het op een bepaalde manier wil leven, dan heb ik daar iets voor te doen. Niemand anders dan ik. Als ik de dingen niet doe zoals ik eigenlijk voel dat ik ze wil doen, zoals iets het aangeeft, dan ligt dat aan niemand anders dan mijzelf.
En ja, dat iets in mij weet dat feilloos aan te geven. Of dat nu mijn ziel is, mijn intuïtie, welke naam je het geeft maakt niet uit: maar er is iets in mij dat het áltijd weet. En waar ik dus altijd naartoe kan gaan. En dat iets heeft ook dat bondje heeft met het leven: als ik niet luister, dan komen de signalen wel op mijn pad en tegelijk; als ik vraag wat me verder kan helpen dan krijg ik die signalen ook. Ik krijg voor ogen wat ík nodig heb. En inmiddels herken ik de signalen op dat moment dan ook.

Wat als je dat ‘iets’ bestaansrecht geeft?

Nu de clou van dit hele verhaal.

Dit is niet iets wat ik alleen heb.

Dit hebben wij als mens allemaal.

Jij ook.

Dat weet je.

Ik gaf je voorbeelden van mij.
En jij hebt de voorbeelden van jezelf.
Waar je het volgde en waar niet.
En waar nog steeds niet …

Dat iets vanbinnen, dat is wat ons mens maakt.
Dit is dat bijzondere, dat speciale, waar eigenlijk niemand over praat.
Wat niet geleerd wordt op school.
Waar jij wel van weet dat het bestaat.

En als je weet dat het zo is, dan komt nu de belangrijkste vraag: wat zou er gebeuren als je vanaf nu gaat volgen wat iets je zegt … omdat je weet dat het beter is voor jou?

Wat als je dat iets écht bestaansrecht geeft?
En het weer gaat stromen?
Wat zou er dan allemaal mogelijk zijn?

Liefs, Marianne

PS: Ik ben iets nieuws aan het ontwikkelen, niet groot en niet moeilijk. Als je weet wat je wil en weet wat niet meer klopt, alleen nog dat moment wil pakken om het nu dan ook echt te gaan doen: meld je aan voor de pilot via dit formulier (gratis voor 15 vrouwen). Vul de vragen in en ik kom bij je terug!

Volg me op instagram
Laten we linken op LinkedIn
Luister de podcast
Schrijf je in op het gratis FemmeELAN Journal 
Werk met mij op de manier die past bij jou.

En check mijn SUBSTACK – want ook daar gaan interessante dingen gebeuren 🙂